12.-
EPPK: apirilaren 1ean, denok Bilbora! (2006ko martxoan)
EPPK-ren agiria
Ohar honen bidez,
atxikitzen gatzaizkio apirilaren 1ean Bilbon izango den mobilizazio
garrantzitsuari. Konponbide de- mokratikoaren alde mobilizatuko diren
eragile eta herritar guztiekin bat eginda, euskal preso politikook ere
«Euskal Herria, erabakia eta adostasuna» azpimarratu nahi
ditugu.
Gure herriaren
alde lan eta borroka egin izanagatik espetxeratuak izan garen euskal
herritarrok tematzen gara ibilbide horretan. Kolektibo bezala, segitzen
dugu euskal gatazkaren konponbide demokratikoaren aldeko auzo- lanean,
hala nahi duten euskal eragile guztiekin. Hau da, autodeterminazioa eta
lurraldetasuna oinarri eta amnistia osoa ondorio hartzen dituen
konponbide demokratikoaren alde.
Ez digu inork
oparituko askatasuna, borrokaren bidez lortuko dugu. Borroka luze eta
latzaren bidez egungo eszenatokira iritsi garen heinean. Konponbidearen
atea irekita dago. Euskal Herriaren erabakitzeko eskubidea ahalbidetuko
duen prozesua abiatu da. Euskal eragile guztion grina eta ahalegin
serioa behar dugu, prozesuak aurrera egingo badu. Euskal herritar
guztion indarra metatu behar dugu, Euskal Herriak hitza izango badu.
Epelkeria eta alderdikeriek ez dute tokirik tenore horretan. Herri
bezala jokatzen ez duena ez da herri honetakoa, alabaina.
Izan ere, dei
egiten diegu euskal herritar guztiei Bilboko manifestazioan parte har
dezaten. Eta manifestazio honetan bezala, prozesu osoan inplikatzeko,
herri indar erraldoi eta geldiezina osatuz Euskal Herriaren alde. -
Euskal Herrian, 2006ko martxoan
11.-
EPPK: Agur eta ohore, Igor eta Roberto (2006ko martxoan)
Agur eta ohore, Igor eta
Roberto!
Igor
Angulo eta Roberto Sainz del Olmo gure presokide eta lagun maiteak
akabatu ditu espainiar espetxe politika kriminalak. Honezkero, heriotza
zerrenda luze bezain beltz horrek 21 euskal preso politiko kolpatu
ditu. Modu berean, gure hamasei senide eta lagun ditu hilotz utzi.
Haien espetxe politika gerra klabean, sarraskian, triskantza
politikoan, oinarritzen segitzen baitute Gobernuek. Ez dago beste
azalpenik.
Igor eta Robertoren sendiei helarazten diegu gure doluminik sentituena,
gure adore eta maitasuna. Jakin ezazue haiek maite genituen bezala,
zuek ere maite zaituztegula. Harro gaudelako Igorren eta Robertoren
borroka ibilbideaz. Harro espetxeari aurre egiten zioten moduaz. Eta
harro, azkenik, zeuek, senideok, heriotza horien au- rrean erakutsitako
duintasun eta kemenaz. Biba Igor eta Roberto! Biba zuek! Iritsiko da
Igor, Roberto eta gainerako presokide hildakoak omentzeko eguna: Euskal
Herriaren garaipen eguna, alegia.
Espetxeak
eragindako heriotzak ez dira sekula izaten ka- sualitatea. Ez dira
heriotza naturalak, ez eta gertakizun tamalgarriak, hilketak baizik.
Heriotza horien guztien oinarrian badelako espetxe politika kriminala.
Moldez, gure eskubide guztiak urratzen dituen politika zapaltzailea
eta, helburuz, euskal askapen borroka baldintzatu nahi duen espetxe
politika baita.
Presook, gure senideak eta bizitzen dugun
espetxe egoera erabiliz etekin politiko bat aterako dutelakoan, jarri
izan dituzte indarrean espetxe politika zapaltzaile ezberdinak
urteotan, zein baino zein krudelagoa. Hala Euskal Herritik aldentzea,
segurtasun gorenezko espetxeak, erregimen militarizatuak, isolatze
politikoa, nola dispertsioa. Azkena, dispertsioa, luzeen mantendu duten
eta sufrikario handiena eragin duen espetxe politika da, ez zuela
etekin politikorik emango hastapenenean bertan agerian geratu bazen ere.
Inoiz
pentsa liteke dispertsioarekin espetxe politika zapaltzaileek gaina joa
zutela. Hara non, ordea, berau osatzera datorren espetxe politika
zahar-berria trinkotzen ari den: bizi arteko espetxealdia hain zuzen.
Aurrekariak badira eta espetxe politika hau ez da sortu egun ba- tetik
bestera. Aldiz, aspaldian ari ziren euskal preso politikoon
espetxealdia laburtzeko eskubidea zangotrabatzen espetxez espetxe.
Espainiar Kodea berriztatu eta 40 urteko espetxealdi laburtu ezina
jarri zuten indarrean. Frantziarrak lehendik arautzen baitzuen bizi
arteko zigorraldia. Zaintza Epaitegi Zentrala sortu eta Bermudez jauna
bezalako epaile faxista baten esku utzi zuten. Oinarrizko gure
eskubideak bermatu ez eta Kode zaharraren eraginpean geratzen
ginenontzat ebazpen petralak hartzen hasi zen. Enrike, Lobato,
Iñaki,
Unai, Filipe eta beste hainbeste, kate luze eta astun bereko begiak
baizik ez dira. Azkenik, erredentzio oro indargabetu dute Espainian
ebazpen judizial berri baten bidez.
Presook espetxean bertan
usteldu behar dugula esan zuen Aznar faxistak. Paris eta Madrilgo
gobernuek urrats eragingarriak ematen dituzte norabide horretan. Euskal
Herriaren alde jarduten duten guztientzako mezu argia da: Estatu biek
preso gaituztela betiko. Bizi arteko espetxealdiak indarra hartu du,
ondorioz. Dispertsiotik harago joan nahi duen espetxe politika berria
bada. Helburua, ordea, betikoa: askapen prozesua baldintzatzea espetxe
politikaren bidez. Euskal Herria aukera berri baten aurrean dagoela,
gatazka betikotzeko nahia erakusten dute egungo mandatariek. Ez baita
gatazkarik konponduko preso eta iheslari poitikoen afera bideratu gabe.
Gure herriaren aitortza eta erabakitzeko eskubidearen errespeturik gabe
konponduko ez den bezalaxe.
Ez daitezela tronpa mandatari
mendekuzale horiek, gure Kolektiboak apostu garbi eta tinkoa egin du
konponbide demokratiko baten alde. Hau da, Euskal Herriaren
lurraldetasunean eta autodeterminazio eskubidean oinarritzen den
konponbidearen alde. Apostu horri eusten diogu, bai eta, Igor eta
Roberto gogoan, indar biziagorekin eutsiko ere. Bizi arteko
espetxealdiarekin, heriotzarekin berarekin, ordainarazten badigute ere,
Euskal Herriaren aldeko apostuari eta gure borroka tokiari helduko
diogu.
Ez daitezela tronpa Espainiazaleak eta
autonomiazaleak
ere, gure herria zatitzen duen autonomiaren kudeatzaileak beharbada.
Pairatzen dugun espetxe politika kriminalaren sostengu ezinbestekoa
izan dira urte lu- zean, eta orain, autonomiaren izenean hain zuzen,
zipaio armatuak erabiltzen dute kupidarik gabe Igor eta Robertoren
heriotzengatik dolua erakusten duten herritarren kontra. Madarikatuak
halakoak !
Biziki txalotu eta eskertzen dugu, bestalde,
herritar anitzek egunotan egin duten dolu adierazpen zintzoa eta eman
duten erantzun irmo bezain ereduzkoa. Sinetsita baikaude: espetxe
politika kriminalari buelta emango zaiola, herri presio iraunkorretik
eragiten bazaio. -
2006ko martxoa
Euskal Preso Politikoen Kolektiboa
10.-
EPPK: Agur eta ohore, Jose Angel (2005eko azaroan)
Jose
Angel Altzugune, «Kotto», akabatu du espainiar
espetxe
politikak,
dispertsioak alegia. Berriki atxilotu eta espetxeratu zuten
zigorraldi osoa betearazteko. Guardia Zibila erabili zuten horretarako,
neurrigabeko presioa eraginez. Espetxeratu berritan, Soriakora aldatu
eta gure presokideak behar zuen tratamendua emateari utzi zioten.
Ondorioa: heriotza!
Doakiola Jose Angelen sendiari gure doluminik sentituena. Une latz
hauetan, euskal preso politiko guztiok nahi dugu zuen ondoan izan, gure
maitasun eta berotasuna helaraziz, hitzez zein ekintzez. Eta halaxe
iragarri-ko dugu ondorengo egunotan espetxe guztietan.
Samindura
eta amorru bizia besterik ez dugu sentitu, gure kide eta lagun maite
bat galtzen dugun bakoitzean egiten dugun bezala. Samindura eta
amorrua, kasu gehientsuenetan ekidin daitezkeen gertakizun mingarriak
direlako. Zenbaitetan ere iragar daitezkeelako. Izan ere, horrelako
gehiagorik gerta ez dadin bidea bakarra eta jakina baita: euskal
presook Euskal Herriratzea, gure estatus politikoa indarrean jarriz,
gure eskubide guzti-guztiak errespetatuz.
Jose Angel, eta hura
bezala beste hemezortzi euskal preso politiko, erail duen dispertsioa,
alabaina, ez da jaberik gabeko morroia, proiektu politiko konkretu bati
atxiki zaion espetxe politika baizik. Espetxe administraziotik harago,
Euskal Herriari izateko eta erabakitzeko eskubidea ukatzen diotenen
artean bilatu behar ditugu Jose Angelen heriotzaren erantzuleak.
Bakea
hitzetik hortzera ibili bitartean, gure herriaren eskubideen ukazioan,
gerra estrategian eta espetxe politika kriminalean ezarrita azaltzen
direnen artean ez beste inon bilatu behar ditugu erantzuleok. Gure
herria zatitzen duten autonomiazaleen artean eta autonomia berriztatu
nahian dabiltzanen artean ere bai.
Horiek guztiek har- tu izan
dute dispertsioa aintzat noiz edo noiz, etekin politiko bat lortuko
zutela- koan. Horiei guztiei adierazten diegu, beraz, ez dugula
amo-rerik emango gure herriaren aldeko askapen-borrokan. Heriotzaz
ordaintzea- gatik ere, Euskal herriaren aldeko lan eta borrokari
eutsiko diogu.
Kari horretara, ozen aldarrikatzen dugu
prest
gaudela orain arte bezalako ahaleginak egiten segitzeko, gure herriaren
aitortza eta erabakitzeko eskubidea oinarritzat jotzen duten guztiekin
elkarlanean. Hortaz, euskal preso politikook Euskal Herrira ekarri eta
gure estatus politikoa indarrean jarri beharra dago, baldin eta gure
ekarpenik emankorrena izango bada.
Alta, ozen ere diogu ez
dugula lagunduko inongo abentura autonomiko zahar-berririk. Ez diegu
indarrik batere emango herri bezala estatu arrotzen menpe hartu nahi
gaituzten proiektu politi-koei. Epetxeetan ere gure borroka tokiari
eutsiko diogu, eta nork bereari eutsi diezaiola deialdia egiten dugu,
harik eta Euskal Herria bere buruaren jabe ez den artean. Jose Angel
eta gainerako presokide hildako guztiei egingo diegun omenaldirik hobe-
rena garaipena izango baita.
Agur eta ohore, Jose Angel! -
Euskal Herrian, 2005eko azaroan
Euskal Preso Politikoen Kolektiboa
9.-
EPPKren gutuna, Nazio Eztabaidagunean (2005, urriak
8)
«Euskal Preso
Politikoen
Kolektiboaren izenean agurrik beroena, gaur, Zarautzen, Eztabaidarako
bildu zareten guztioi. Herritargo zabala ordezkatuz, gure herriaren
egoera aztertu eta nazio eraikuntzaren nondik norakoak zehaztu nahi
dituena, egun garrantzitsua da, halabeharrez. Hori dela eta, espetxe
harresiak gaindituz, guk ere Zarautzera hurbildu eta barroteen arteko
herriaren ahotsa ekarri nahi izan dugu.
Diagnostiko labur bat egitekotan, ezin dugu inolaz ere kontent egon
gure nazio erakundetze mailarekin, xumea eta osatu gabea baita,
zatitua, eta gure herri identitatearen zatikatzailea. Herri eta nazioa
bagara, ordea, eta horregatik biltzen gara hemen, fisikoki batzuk,
bihotz eta gogoz besteok, mundu zabaleko nazio parlamentu guztiek
egiten dutena egiteko: herrigintza, naziogintza.Nazio erakundeen ukatea
arras inportantea izanik, arras inportanteagoa da nazio moduan aritzeko
borondatea izatea. Eta halakoa badugulako bildu gara gaurkoan
Zarautzen. Herri bezala, nazio bezala, aritzeko gibelasmoak garamatza
bai gaurkoa bai eta ondorengo urratsak ere ematera, Euskal Herri
askearen zutoinak eraikitze bidean.Euskal Preso Politikoen Kolektiboak,
hau da, barroteen artean gaituzten herritargo zati honek, ez du zatia
izan nahi, euskal herritargo bakuna baizik. Euskal Herriaren askapen
prozesuan borrokari atxiki bezala, nazio eraikuntzari, hau da,
naziogintzaren auzolanari ere, atxiki nahi zaio. Hortaz, gure espetxe
errealitatetik abiatuta, dagokigun ahalegina egiteko konpromezua
berresten dugu batzarkide guztion aurrean.Era berean, Nazio
Eztabaidatik zehaztu zen bigarren ardatzean, gatazka politiko eta
armatuaren gainditzeko ahaleginean, orain arte bezalako urratsak ematen
segitzeko gogo eta erabakiortasuna adierazten dugu, lurraldetasun eta
euskal herritarron erabakitzeko eskubidearen aitortzan
oinarriturik.Egungo espetxe politikak, alta, ez du laguntzen gure
Kolektiboaren parte hartzea euskal eztabaida eta erabaki guneetan.
Oraindik ere gerra estrategia bati erantzuten diolako espetxe politika
honek, dispertsioa eta isolatze politikoa oinarri hartzen dituelarik.
Hamarkadetan zehar gure Kolektiboaren erreferentzia, borroka eta
duintasun erreferentzia alegia, deuseztatzen saiatu eta gero, inoiz
baino harresi altuagoa altxatu nahi dute gure herriaren kartzelari
diren bi gobernuek. Ongi asko dakite zertan ari diren, euskal preso
politikook euskal eszena politikotik at kokatu nahi gaituztela. Azken
batean espetxe errealitate gordinetik ere gai bagara indarrak metatu
eta antolatzeko nazio eraikuntzaren bidean, inortxok izango baitu
aitzakiarik modu berean ez jokatzeko. Estatu arrotzek inposaturiko
errealitate instituzionalak ezin duela gure naziogintza zedarritu
agerian geratzen delako. Bestalde, Kolektiboaren indarra nazio
auzolanean biltzeko gai bagara, ez dugu dudarik oraindik ere gerra
estrategian datzan espetxe politika ahultzen joango dela eta, ondorioz,
berandu baino lehen, espetxe politika ere konponbide demokratikoaren
klabean berkokatu beharko dutela. Eskerrak ematen dizkizuegu batzarkide
guztioi gure ordezkaritza present egon dadin egiten duzuen
apostuarengatik. Eskerrak ere jada osatu den Mahaiari gure ahotsa
entzunarazteko jarri duen grinagatik. Deialdia egiten dizuegu
batzarkide guztioi, alabaina, ahalegin horretan tematzeko,
Kolektiboaren parte hartzea bete eta emankorra izan dadin presiobideak
indartuz, eta espetxe harresien gainetik, gobernuen borondate
eskasiaren gainetik, gure Kolektiboa ere gogoan hartzen duten
errealitateak sortzeko, urrats praktikoak emanez.Nazio Eztabaida on
izan eta ia zazpirehun gizon eta emakume preso politikoon hauspoa jaso
ezazue, Euskal Herriak merezi du eta!».
Anabel Egues, Juan Lorenzo Lasa, Argi Perurena eta Daniel Dergi
8.-
EPPKren agiria: "Patxi Zabaleta, pertsona non grata"
Prentsa
adierazpen
honen bitartez Euskal Preso Politikoen Kolektiboak Euskal Herriari
jakinarazten dio: Patxi Zabaleta, Aralar alderdiko kide eta eleduna,
«Persona non grata» izendatzen duela.
Patxi Zabaletak, etsaiaren estilo liburuko jukutria zikin eta doilor
berdinak erabiliz, Ezker Abertzaleari min egiteko asmotan Puertoko
espetxean bahiturik dauden sei euskal preso politikok idatziriko gutun
pribatua filtratu zuen Nafarroako egunkari batera. Honela onartu du
harro azken hilabeteotan. Kolektiboaren lepotik joko zikina eta
politikakeria egitea da hori, eta oso urrun dago berak ahoa bete lerde
hainbeste errepikatzen duen «politikagintza» eta
«herrigintzatik».
Eginikoa larritzat jotzen dugulako, Euskal Preso Politikoen Kolektiboak
Patxi Zabaleta «Persona non grata» izendatu du eta
berarekiko edozein harreman edukitzeari uko egiten diogu. Bide batez
oharpen argia egin nahi diegu gurekin, edo gure egoeraren baldintzekin,
jolastu edota soldata irabazi nahi duten politikari profesional eta
kazetari-polizialei. Ez dugu horrelakorik onartuko. -
Euskal Herrian, 2005eko maiatzean
7.- EPPKren
agiria:
Ongi etorri Euskal Herrira, emakume martxa!
Brasilen
abiatu eta Burkina Fason amaiera izango duen Emakumeon Martxa badator
Euskal Herrira. Ongi etorri, izan ere, euskal emakume preso politikoon
izenean. Ongi etorri, euskal preso politikoon Kolektibo osoa- ren
izenean. Gure agurrik beroena euskal erreleboari, euskal erreleboan
parte hartzera zoazten emakume guztiei.
Agur eta ohore munduan barrena zapalduak izan eta borrokari eusten
dioten emakumeei, hau da, emakume borrokalariei. Askapen borroketan ere
emakumeok toki propioa baitugu. Bestela, ez gaitu inortxok ere
askatuko. Alta, geure burua askatuz, gure herri eta gizarteen askapen
bidean urrats erabakigarria egingo du- gu. Zutik, emakumeok!
Herri bezala hanka azpian hartzen gaituzten estatu ukatzaileen aurka
egiten dugu borroka, eta horregatik gaituzte espetxeratu. Estatuok
ezarri eta gurea ez den eredu politiko-soziala eraldatu nahi dugulako
egiten dugu borroka. Herri, nazio eta gizarte berri bat eraiki nahi
dugulako, alegia. Askea, gizon-emakume askez osatua, justizia sozialean
errotua eta sexuen arteko harreman parekideetan oinarrituta. Halako
Euskal Herria nahi dugu eta, euskal emakume preso politikook eusten
diogu gure borroka-tokiari, bai eta askapen prozesuan ere.
Sistema liberalak eta patriarkalak kate motzean lotzen gaitu guztiok.
Are motzagoan, ordea, emakumeok. Gure osasun eta integritate
eskubideak, eskubide politiko eta zibilak, ekonomikoak,
erreproduktiboak, sexualak…, horiek guztiak ditugu
urraturik. Eta
horretaz jabetu beharra daukagu, egoerari aurre egingo badiogu.
Eskubideon urra- ketaz jabetu eta geure indarrari bidea eman behar
diogu, aktibatu, behar bezalako tresnak eskuartean harturik.
Kigaliko topaketa gogoan, Euskal Herriko Emakumeon Eskubideen Karta
ezinbestekoa da, beraz. Berau izango baita gure eskubideen aldeko
borrokan erreferente nagusia. Hortaz, gure Kolektiboak begi onez
ikusten du Euskal Plataformaren dinamika. Eta ohar honen bidez, Euskal
Herriko Emakumeon Eskubideen Karta osatze aldera ekarpen propioa
bideratzeko konpromisoa hartzen dugu euskal emakume preso politikook.
Batetik, euskal gatazka eta guk jasaten dugun espetxe egoera izango
dira gure ekarpenaren ardatzetakoak. Bestetik, emakume orok urraturik
ditugun eskubide guztiak. Horren kariaz deialdia egiten diogu euskal
emakume orori eskubideen Karta osatzen parte hartzeko, benetan
herrikoia eta emakumekoia izan dadin. Deialdia, halaber, euskal
erreleboa indar dezagun, egun hauetako ekimenetan parte hartuz. Eta
deialdia, azkenik, borrokakide ditugun gizon guztiei ikus- pegi
feminista askapen prozesuan txertatzeko, ardura eta adorez. Hala izan
bedi! -
Euskal Herria, 2005 maiatzean
6.-
EPPKren agiria, gose grebaren amaiera dela-eta (2005,
martxoak 27)
Bart,
gaueko 24,00-etan, amaiera eman diogu hamabi egunez mantendu dugun gose
grebari. Gobernuek ezartzen diguten bakartze politikoaren kontra eta
gure estatus politikoaren alde borrokan segituko dugu, ordea.
Urtarrileko planto orokorraz, itxialdiez eta amaitu berri dugun gose
grebaz borrokaldi bat bete dugu. Hiru hilabete hauetan bi gauza geratu
dira agerian: soilik gure eskubide guzti-guztiak biltzen dituen estatus
politikoa aplikatuz emango zaiola amaiera dispertsioari, bata; eta
euskal preso politikoen egoera bideratu gabe, ez dela gatazkaren
konponbide demokratikorik izango, bestea.
Euskal Herriak bizitzen duen gatazkaren jatorria politikoa da, gure
herriaren izatearen ukazioan eta eskubideen urraketan baitatza. Kari
horregatik, presoon jatorria ere politikoa da, gatazkaren ondoriozkoak
baizik ez baikara.
Izan ere, bakartze politikoa amaitu eta gure estatus politikoa
aplikatzea lortu behar dugu, Euskal Herriak apartheid egoera amaitu eta
estatus demokratikoa lortu behar duen legez, inoiz gatazka gaindituko
bada. Horretan tematzen gara gu, egungo espetxe egoera ankerrari aurre
eginez. Borrokaldi bat osatu berri dugun heinean, borrokaldi berri bati
ekingo diogu apiriletik goiti. Helburu bera mantenduko dugu: estatus
politikoa aplikatuz, euskal preso politiko guztiok Euskal Herrira
eramatea.
Borrokaldi iraunkorra izanik, borroka moldea ere iraunkortasunari
atxikiko zaio. Hau da, hilabeteroko azken ostiralean, elkarretaratzeak
egingo dira espetxe guztietan, Euskal Herriko plaza guztietan jada
egiten direnekin bat etorriz. Horrela mantenduko dugu gure eskubide
guzti-guztien aldeko borrokaren sugarra pizturik eta, hala behar izanez
gero, hauspotu eta biziagotuko dugu eragingarri izate aldera.
Azkenik, Aberri Eguna dela eta, hots, Herri Eguna, Nazio Eguna
beharbada, Euskal Herriaren aldeko konpromisoa berresten dugu: ez dugu
etsiko. Deialdia egiten diogu euskal jendarteari naziogintzan ahalegin
berrindartuak egiteko. Goiari eutsi! -
Euskal Herria 2005
Aberri Egunean
5.- EPPKren agiria, gose greba
hasi
dutela-eta (2005, martxoak 15)
«Ohar
honen
bitartez, gaur,
martxoaren 15ean, euskal preso politikook gose greba bati ekin diogula
jakinarazten dugu, urtarril hasieran, gure estatus politikoaren aldeko
dinamika iraunkor bati ekin genion bezala. Bere baitan, plantoak,
itxialdiak eta propaganda ekimenak burutu ditugu hilabeteotan.
Gobernuen aldetik, alta, jarrera zigortzailea besterik ez dugu
antzeman, diziplina expedienteak ireki eta gure komunikazioak zein
bestelako eskubideak galarazi dizkigutelarik.
Beste urrats bat egiten dugu, beraz, gose greba mugagabe honekin.
Berresten dugu gure prestutasuna borroka dinamika iraunkorrari
atxikitzeko, harik eta gure eskubide guzti-guztiak, gure estatus
politikoa, indarrean jarriak ez diren arte. Horrelaxe baizik, ez
baititugu bizi-baldintza duinak gureganatuko. Horrelaxe baizik, ez
baitugu hartuko euskal prozesu politikoan dagokigun espazio
naturala.Izan ere, deialdia luzatzen diegu Espainia eta Frantziako
gobernuei euskal preso politikook Euskal Herrira gaitzaten eta gure
eskubide guztiak errespeta ditzaten. Deialdia, halaber, beren espetxe
politikak euskal gatazkaren konponbiderako klabean jar ditzaten, eta
gure Kolektiboari ezartzen dioten bahitu jitea albora dezaten.
Deialdia, azkenik, gure Kolektiboaren ahots eta ordezkaritza bakarra
den mintzaidetzarekin harreman zuzenekoetan jartzeko, baldin eta
espetxe politika eta egoerari irauli bat eman eta isolamendu
politikoarekin amaituko badugu.Alabaina, Juan Lorenzo Lasak, Anabel
Egüesek, Daniel Dergik eta Argi Perurenak baduten Kolektibo
osoaren aitormena berresten dugu. Hutsalean ibiliko dira, bestalde,
gure mintzaide ez diren kideekin, eta gure mintzaideen zeregin ez
direnetan, maltzur eta nahasle aritu nahi duen oro. Hobe bide
horretatik ez abiatzea ere, gure Kolektiboak ez baitu amore emango
Euskal Herriaren aldeko borrokan, ez eta gure estatus politikoaren
aldekoan ere.Gure eskubide guztien aldeko borroka dela eta, eskerrik
beroenak ematen dizkiogu herri mobilizazioetan parte hartzen ari den
orori, sostengu herritar eta zabala badelako bermerik hoberena
aurrerapausoak ematen segitzeko. Deialdia egiten diogu herritargoari
presoon aldeko dinamika indarberritzeko, gu geu ari garen heinean.
Lortuko dugu!
Jo eta ke irabazi arte!
Gora Euskal Herria askatuta!
Gora Euskal Herria sozialista!»
4.- Argi Perurena, EPPKren
mintzakidea (2005, martxoak 8)
Parisko Fleury Merogisko espetxean dute Argi Perurena. Konponbidea
Sustatzeko Batzordeak Oinarrizko Hitzarmena aurkeztu aurretik erantzun
zien idatziz pasatutako galderei.
Urte
hasieratik
daramazuen borrokaren arrazoiak azal al ditzakezu?
Borroka ekimen iraunkor bati ekin diogu isolamendu politikoaren aurka
eta estatus politikoaren alde. Goiburu horren baitan ulertu behar da
Euskal Herriak duela hitza, euskal presook badugula hitza, eta Euskal
Herrian behar dugula egon, inoiz Euskal Herriak bizi duen gatazka
politikoari irtenbide politikorik eman nahi bazaio.
Isolamendu politikoari ez diogunean, diogu euskal preso politikoak
gatazkaren ondorio bagarela eta aintzat hartu behar gaituztela, gure
eragiletza kontuan hartu. Gakoa, beraz, Estatus Politikoaren aitortzan
dago, hots, oinarrizko eskubideen eta eskubide politikoen errespetuan.
Oinarrizko eskubideak errespetatzeak erran nahi du amaitu behar direla
torturak eta amaitu ere tratu krudelak, jipoiak, isolamendua eta
bakartasuna. Erran nahi du larriki gaixo dauzkagun burkideek aske behar
dutela egon haien osasun egoera gehiago makurtu gabe. Komunikaziorako
eskubidea errespetatzea eta interbentzioak amaitzea erran nahi du, hala
nola ikasketak jarraitzeko aukera bermatzea, eta euskaraz bizitzeko
eskubidea onartzea.
Aitortu gabeko eskubide politikoen zerrenda luzea da ere: elkartzeko
eskubidea, antolatzeko eskubidea, Kolektiboaren Mintzaidetzaren
ezagupena eta Kolektibo bezala gainerako eragile sozio-politikoekin
harremantzeko eskubidea, hala nola Euskal Preso Politikoen Kolektiboak
(EPPK) euskal eztabaidan eta erabaki guneetan parte hartzeko aukera
izatea.Eskubide hauek guztiak zanpatuak dira gaur egun, horregatik lotu
gatzaizkio borrokaldi berri honi.
Zuen
borrokaldiaren
orain arteko balantzearen alde positiboak eta negatiboak aipatuko al
zenituzke?
Azpimarratzekoa da beste behin EPPK-k erakutsi duela, eta erakusten ari
dela, bere grina eta izaera, traba guztiak gaindituz antolatu eta
bidegabekeriei aurre egiteko duen gaitasuna, Gatazkaren Konponbidean
eragile izateko gogoa. Sakabanaketa eta errepresio ororen gainetik, bat
eginik. Baikorra ere herrietan burutzen ari diren ekimenak.
Alde negatiboan kokatu behar da borrokaldira bultzatu gaituzten
arrazoiek bere horretan darraiela, hain oinarrizkoak diren eskubideak
erabat zanpaturik eta hauen aldarrikatzeagatik zigortuak izatea. Hots,
gure ahots eta ekimena isilarazi nahi lituzkete, bai baitakite, jakin,
bide onean aurrera ari garela.
Protestaldia
egiteagatik jaso al duzue zigorrik, zein baldintzatan egiten ari zarete
protestaldia?
Gobernuak oldarraldi errepresibo erraldoia saiatzen ari dira abertzale
ororen kontra, bai kanpoan, eta noski, baita espetxeetan ere.
Gure dinamika apaldu nahi izan dute zigorrak aplikatuz, dela
komunikazioak kenduz, dela diru jasoera ukatuz, dela mitarrekin
zigortuz nola isolamenduarekin... Espetxeek, hots, Gobernuek, amarru
guztiak baliatu dituzte beti Kolektiboa zanpatzen saiatzeko. Ahalegin
guztiak egin dituzte horretan eta egingo ere, euskal preso politikook,
borrokan, bizirik eta sendo jarraitzen dugun heinean.Zein baldintzatan
egiten ari garen? Baldintzak ezberdinak dira estatu eta espetxe
ezberdinetan. Alabaina, txalotzekoa da zenbait kidek, bakartasun osoan
egonik, urteetan isolamendua ezagutuz edota aitzineko borroketako
ondorio eta zamarekin bizkarrean, daramatela borrokaldia aurrera.
Izan al
da
diferentziarik Frantziako eta Espainiako espetxeetako funtzionario eta
arduradunen aldetik?
Ezberdintasunak egon badaude, espetxe sistema ezberdinak eta araudi
ezberdinak dituzten aldetik. Itxialdia adibidetzat hartuz, ziegatik
ateratzea derrigorrezkoa da espainiar estatuko espetxeetan eta ondorioz
desobedientzia moduan kontsideratzen du espetxe administrazioak.
Frantses estatuko kartzeletan, aldiz, araudiak ziegan gelditzeko aukera
baimentzen dio presoari. Hortaz, borrokamolde berdina baliatuz, guztion
esfortzu eta konpromisoa oinarrian berdintsua izanagatik ere, ezberdin
kontsideratua da estatu bietan, eta ezberdin zigortua ere.
Hori da funtsezko ezberdintasuna. Honez gain, eskutik ederki dabiltza
Gobernu lagun biak. Sakabanaketa, komunikazioan murrizketak,
bakartasuna, isolamendua, torturatuak izateko kideen entregak... dira,
batean zein bestean, guretzat egunero ogi, eta parekideak dira
zanpaketan tematzen direnean, bereziki, kartzeletan bakar-bakarrik
dituzten burkideak zigortuz. Kartzelariaren jantzi koloreak funtsean ez
du axola, uniformedunak dira guztiak.
Ba al
dakizu zuen
artean protestaldia nolako arrakasta lortzen ari den?
725 kide, 6 estatu, 84 espetxe eta 200dik gora bloketan banatuak... hau
da errealitate triste bezain gordina, Gatazkaren Konponbidearen ildoan
hausnarketak eta ekarpenak egiten, Euskal Herrian elkarbaturik egon
behar lukeen Kolektiboarentzat. Erabat sakabanaturik gaituzte eta
bestalde, borroka dinamika iraunkor hau hasi berria izanagatik, goizegi
da edonolako arrakastaz hitz egiteko.
Hori bai, gogoeta kolektiboan txertatzen den borrokaldia da honakoa,
gogor eta gogoz abiatu duguna, espetxean bizi dugun egoerari buelta
emateko ez ezik, garrantzitsua delarik oso, presoon tokia definitzen
duelako euskal prozesu politikoan.
Noiz
arte
protestaldi mota honekin?
Galdera bestela pausatu behar litzateke, hots, noiz arte zangotrabatuko
dizkigute euskal preso politikooi, oinarri-oinarrizko eskubideak eta
eskubide politikoak? Noiz arte jarraituko dute, ahoa bete hortz
demokraziaz, eskubideez mintzo diren politikari eta jaunttoek iruzur
egiten? Borrokaldia, mobilizazio dinamika iraunkor gisa plazaratu
genuen abiatzerakoan, kokoteraino egoteko arrazoi aski eta sobera
ditugu, eta zalantzarik gabe borrokaldian urrats berriak eman eta
indartzeko prestutasun osoa daukagu ere. Espetxe egoera aldatzen ez
bada, gure borrokaldia gogortuko dugu.
Badirudi
Iñaki de Juanarekin egindakoa errepikatzeko asmotan
dabiltzala
Espainiako agintariak. Zein eragina izan du horrek presoengan?
Asmakizun berri honek ez gintuzke harritu behar, eta konsziente gara
norberaren askatasuna ez dela erabatekoa izango Herriak preso irauten
badu. Makinaria errepresibo erraldoia aspaldi jarri zuten martxan
gobernuek: 3/4ak beteak dituzten presokideek bahiturik jarraitzen dute,
kale borrokagatik zigorrak basakeria hutsa dira, kartzelaldia 40 urtera
handitzea, zenbait kide inkulpazio beragatik bi alditan auzipetzea,
gaixorik aske gelditutakoak berriz presondegiratuak, espetxealdia
laburtzen zuten erredentzioak errotik ezabatuak, eta norbaitentzat aski
estua ez balitz, horra orain erredentzio espediente guztiak
birbegiratzeko sortu duten batzorde lotsagarria: Auzitegi Nazionala,
Informazio Komisaldegi Orokorra, kartzelariak...
Nola hartzen dugun presook? Ezin uka, presoak, pertsona garela.
Herriarenganako maitasunak gaitu askatasunaren alde borrokatzera
eraman, eta pertsona garelako, maitatzen dugun bezala amesten dugu ere,
eta sufritzen. Amarru berri honek ez gaitu harritu, aberrazio
juridiko-politiko bat da, eta oroz gainetik eskandaluzkoa, haien burua
giza eskubideen defendatzailetzat daukaten euskal politikari, elkarte
zein instituzioek antzezten duten itsumena.
Indartsu
al dago
Kolektiboa?
Erran bezala, Kolektiboak azken urteotan dinamika bizia darama. Abiatuz
2001 urteko eztabaida orokor horretatik, Donostiako Belodromoan euskal
jendarteari eztabaidaren ondorioak plazaratuz jarraian, iazko
udaberrian Miramar Jauregian egin zen Nazioarteko Konferentzian
ponentzia bat mahaigaineratuz, Mintzaidetza berraktibatuz, estatus
politikoa definitu eta honen aldeko borrokaldia abiatuz oraingoan,
aitzin urratsak egin ditu EPPK-k euskal antzeztoki politikoan
nabarmenduz.
Nola
ikusten du
Kolektiboak egoera politikoa?
Une garrantzitsua bizi dugu, historikoa ere. Ezker Abertzalearen azken
urteotako urrats eta saiakerak ez dira antzuak izan gaurko honetara
iristeko. Egun, konponbide demokratikoaren aukera gero eta indar
handiago hartzen ari da gizartean nola eragileen artean, beti ere
autodeterminazio eskubidea ardatz, Herri Galdeketa oinarri. Gobernuak
ere birkokatzen ari dira edonolako antzeztokira begira.
Ziklo politiko berri baten atarian gara. Gatazkaren konponbiderako
klabeak mahai gainean ditugu eta arduraz jokatzeko garaia da, Euskal
Herria beste 30 urte luzez zanpaketara eta borrokara, hots,
sufrimendura zigortu gabe. Autonomia zaharra berritzetik ez da
konponbiderik etorriko, autonomia bezalako sasi-irtenbideak baztertzeko
sasoia da, iritsi da Herriak hitza hartzeko ordua.
Eragile
politiko
zareten aldetik, nola eragin dezakezue egoera horretan?
EPPK ezin da isolaturik utzi. Euskal presoak gatazkaren ondorio garen
heinean, beraren konponbidearen parte ere behar dugu izan. Ildo honetan
txertatzen da hasi dugun borrokaldia eta horrela ulertu beharra dago
Nazio eztabaidagunearen baitan hartutako konpromisoa. Konkretuki
Konponbidea Sustatzeko Batzordeari begira jardun dugu, iazko azaroan
EPPK-k bere ekarpena helarazi diolarik, gaineratiko eragile
sozio-politiko edo sindikalek bezalaxe.
Zein
izan da zuen
ekarpena?
Ekarpen honek hiru atal dauzka. Lehenik, berresten dugu Euskal
Herriaren eskubideak ukatzen dituztela Frantziak eta Espainiak, eta
ukapen horretatik datorrela mendeetan irauten duen gatazka politiko eta
armatua; Euskal Herriaren alde lan eta borroka egiteagatik
espetxeratuak izan garela euskal herritarrak, eta jatorri eta izaera
politikoa dugun heinean, EPPK osatzen dugula, gure parte hartzea euskal
prozesu politikoan bideratzeko tresna ere badelarik.
Bigarren atal batean Konponbideaz ari da EPPKren ekarpena,
mahaigaineratuz euskal gatazkak baduela konponbide demokratikoa, Nazio
eraikuntzan urrats sendoak eman eta herriaren eskubideak
errespetatzetik etorriko den konponbidea, Autodeterminazioa giltzarri.
Diogu ere euskal preso eta iheslari politikoon egoerak bideratzetik
aukera berriak sortuko direla gatazkaren konponketari begira. Eta
finean, Amnistia Osoa ondorioztatuko dela, ezinbestela, gatazkaren
gainditze bidean.Hirugarren atalean diogu Euskal herritar ororen
eskubide zibil eta politiko bertsuen jabe izan behar dugula, eta preso
egon bitartean, gure parte hartzea bermatuko duen estatus politikoa
aitortu behar zaigula. Hots, eskubide oinarrizkoenak eta eskubide
politikoak biltzen dituen Estatus Politikoa.
Gatazkaren
balizko
konponbidea askoren ahotan dabil, espetxetik nola bultza dezakezue
irtenbideak egin dezan aurrera?
Batetik, estatus politikoaren aldarrikapena, Euskal Presoak Euskal
Herriratzea, euskal eragile orok bereganatu eta sustatu beharreko
urratsak dira. Presook borrokaldia abiatu dugu ildo horretan.
Bestetik, arestian esan bezala, Konponbidea Sustatzeko Batzordearekin
elkarlana egiteko aukera izan du EPPK-k, batzordekideek kartzelara
egindako bisiten markoan. Elkarlan honen karira erabaki du Kolektiboak,
Gaztakaren Konponbiderako Oinarrizko Hitzarmen Demokratikoa onestea eta
sustatzea.
Prestutasunik
ikusten al diezu gainerako eragileei?
Gainerako eragileak jakitun dira bizi dugun uneaz eta pixkanaka kokatuz
doaz. Badaude prestutasunik ez duten eragileak, arduragabekeria
politiko izugarriaz jokatzen dutenak.
Beti bezala, gurdia martxan jarri eta bultzada eman, batzuek eginen
dute, besteak zelatan dauden bitartean. Garrantzitsuena da, aldiz,
gurdiak tokia duela denentzat, eta denek behar dutela barnean egon.
Gurdian sartzeko txartela konpromiso, prestutasun eta zintzotasunarekin
erosten da, eta horretarako jakin behar da norberaren interes
partidistak atzean uzten.
Ba al
duzue kanpoko
eragileekin komunikaziorik?
Une honetan, Nazio Eztabaidagunearen baitan Konponbidea Sustatzeko
Batzordearekin dugu zuzeneko hartu emana. Eragile sindikal, sozial eta
politikoekin komunikaziobideak ez dira zuzenekoak, oraingoz, nahiz
Kolektiboak ateak zabalik utzi zuen, bere mintzaideak ezagutarazi
zituen une berean. Hortaz, gomita berresten dugu eta gomita berezia
luzatzen diegu Gobernu biei, mintzakidetzarekin hitz egiteko urratsa
eman dezaten, Frantziakoak Daniel [Dergi] eta biokin bezala,
Espainiakoak Anabel [Egues] eta Txikierdirekin.
1997an
lehenengoz
espetxeratua, 1999an bigarrenez, eta geroztik kartzelan zara. Aurrera
ala atzera goaz?
1997an 70 kide inguru gintuzten preso frantses estatuko 12 bat
kartzelatan. Egun 153 burkide gaude 32 kartzeletan. Zenbakiak biderkatu
dira, sakabanaketa areagotu, bakartasuna eta isolamendua ere, argi da
hortaz errepresioaren politikak aurrera egin duela. Horren pare, EPPK-k
aurrera egiten jakin duela argi gelditu da azken urteotan. Beste
konstatazio bat da kartzelak gaztez betetzen ari direla, azken
urteotako errepresiorik gordinena pairatzen duelako Herriak. Gazte
belaunaldi berrien Herriarenganako konpromisoa agerian gelditu da.
Azken konstatazio bat da bizibaldintzak oro har nabarmen okertu direla
eta horien aurrean politikari eta instituzioek erakusten duten talantea
iruzur egilerik alprojarenaren parekoa dela. Alta, gure burkideak
tortura eta tratu txarrik krudelenak jasaten dituzte komisaldegietan,
inor aztoratu gabe, inor zigortu gabe. Telebistan dokumentalak ematen
dituzte zoologiko eta zirkoetako animali zaharrentzat sortutako parkeen
inguruan. Inon ez da aipatzen, ordea, jendea duintasunezko traturik
gabe zahartzen eta hiltzen dela presondegietan. Kroma, Marinelarena...
hainbat kide hil zaizkigu espetxe atarian eta hor darraie kideek, Rego,
Arregi eta Barandalla tartean, egunerokoan haien gaixotasun larriari
eusten.
Martxoak
8: zer
esango zenukete emakumezko preso politikook?
Emakumeon eskubideen aldeko borroka gogoan, emakume borrokalariak
bihotzean, lehenik musu goxo bana gure amatxo guzti-guztiei. Herri
borrokaren ardatz nagusiak justizia, askatasuna, maitasuna eta
elkartasuna izanik, besarkada bero-beroena helaraztearekin batera
goraipatu nahi genituzke herri zapalduetako emakume iraultzaileak:
Maiatzako Plazako amak, gose greban hildako amatxo palestinarra,
Turkian Heriotzaren Gose-Greban bizia utzi dutenak, Moskuko Dubrovka
antzeztokian erail zituzten txetxeniar emakume gudariak... Besarkadarik
iraultzaileena emakumeon eskubideen alde borrokan darraien gizon eta
emakumeei.
Bestalde, erran ere Euskal Herriko Emakumeen Eskubideen Karta osatzera
doala eta, Kolektiboak baduela asmorik bere ekarria bideratzeko. Maila
berean, dei bat egiten diegu gainerako eragileei emakumezko presoen
eskubideak ere Kartan jasotzeko.
Araban,
Bizkaian eta
Gipuzkoan legebiltzarrerako hauteskundeak dira apirilaren17an. Nola
baloratzen ditu Kolektiboak?
Agerikoa da, berriz ere, demokraziarik gabeko hauteskundeak izanen
direla herritarrontzat. Bestalde, Ibarretxe jaunak data aurreratu duen
bezala atzeratu ere egin zezakeen. Ibarretxek Herriarentzat
«konponbide» eta planak ditu aipagai, beti herria
hizpide,
finean soil-soilik bere etxea ari delarik eraikitzen.
3.- «Herrien espetxe-itunari ez!» 2005eko otsaila
Aukera berri bat daukagu euskal herritarrok herri moduan azaltzeko,
hain justu gure identitatea ukatzen duen Europako Konstituzio Itunaren
aurrean. Aukera paregabea, halaber, justizia sozialean sinisten duen
herri moduan jokatzeko, justuxe kapitalismoa oinarri hartzen duen
Europako Konstituzio Itunaren aurrean.
Euskal Herria preso hartzen duten estatuen Europako Konstituzio Itunari
ez!, esango diogu euskal preso politikook, eta gure herriaren eskubide
sozialak ukatzen dituenari ere ez! Ezezkoa emango diogu Europako
Konstituzio Itunari, beraz, Aturri eta Ebro ibaien artean herri jator
bat badagoela goraipatuz. Europar jatorri bakarrenetakoa: Euskal
Herria, alegia. Besteek ukatzen duten autodeterminazio eskubidea
berezko duen herri maitagarria.
Mende luzeetan barna arau eta legedi arrotzen kontra matxinatu dira
benetako euskaldunak. Frantziar eta espainiar konstituzioen kontra
matxinatu garelako gaituzte gu ere gatibu inperio handi-mandien ziega
likitsetan. Euskal herritarrok bagara Europako bihotza, ondare
historikoa, eta ez dugu joko arau arrotz, gurearen ukatzaile eta
jendartearen zapaltzailerik onartuko.
Alta, gure espetxe egoeraren jatorrian badago borroka hautu bat, hau
da: euskal prozesu konstituziogile zintzo baten aldeko hautua. Zinez
sinesten dugulako Europa egiteko bide bakarra Euskal Herriaren
berreraikuntzatik pasatzen dela. Horixe besterik ez da gure apustua,
aldez edo moldez euskal nazio subjektuaren alde lan eta borroka egiten
dugun herritarrona: euskal estatu independente eta sozialistaren
konstituzioa. Horri bai, jakina!
Errealitate horretatik abiatuta, Europa berri bat eraikitzeko prest
gaude, herri libre guztiekin batera, emakume eta gizon libre guztiekin
elkarlanean, europar jatorria duen eta ez duen ororen ondoan.
Ozen salatzen dugu, bestalde, gure herriari hamaika aldiz bizkarra
ematen dion alderdi jeltzalea. Gainerako indar abertzale eta
ezkertiarrek Europako Konstituzio Itunaren kontra egin bitartean,
beraiek indar espainiarrekin eta kapitalismozaleekin bat egiten
dutelako, arestian esan bezala, gure herria ukatzen duen Konstituzio
Itun bat indartzeko.
Euskal Herrian bertan, nazio subjektua zatikatu eta ezker abertzalearen
kontrako ol- darraldi errepresiboa legitimatzen duen au- tonomiari
eutsi eta, Europan, gure herria ukatzen duen Konstituzio Ituna onetsi
egiten dute jeltzaleek. Hamaika aldiz traizioa gure herriari, besaulki
instituzionalak gordetzearren. Aski da!
Europako Konstituzio Itunak gure eskubideak ukatzeaz gain, baliabide
errepresiboak zorrozten ditu nabarmen. Horren ondorio berehalakoa
Frantzia eta Espainiako espetxeek euskal herritarrez bete eta betetzen
segituko dutela delarik. Ez dator Konstituzio Ituna gurea bezalako
gatazka politikoa gainditzen laguntzera, sakontzera baizik.
Gogorarazten dugu, alabaina, gure estatus politikoaren alde dihardugula
borrokan espetxe guztietan eta, ondorioz, gobernu biek pasa- tzen
diguten zigor-ordaina larrutik kitatzen. Oro har, komunikazioak eten
dizkigute eta isolamendua areagotu. Zenbaitetan bazkaria ere ukatu egin
digute. Koldarrak, halakoak! Ja-kin bezate eutsi egingo diogula eta
hala behar izanez gero haratago eramango dugula borrokaldia.
Azkenik, goraipatzen dugu asteotan Madrilgo Entzutegi Nazionalean
epaitzen ari diren euskal gazteen jarrera duin eta ereduzkoa,
errebeldea. Doakiela gure Kolektibo osoaren babesa. Zuzenbideari iruzur
egiten dion sasi prozesu judizial hori guztiz salagarria da. Arrotza,
gainera. Eta berau babestu eta jarrera epel batetik segitzen duten
horiek guztiek jakin beharko luke- te herri oso baten kontrako saio
errepresiboa dela, gobernuek oso argi ikusi dutelako gazte indarrez
egingo duela aurrera Euskal Herriak. Biba zuek! -
Euskal Herria, 2005eko otsaila
2.-
«Oihane gogoan, Euskal Herriari eutsi!» 2005 urtarrila
Joan den aste- lehenean, urtarrilaren 3an,
euskal
preso politiko
guztiok planto orokorra egin genuen Frantziako, Espainiako eta mundu
zabaleko espetxeetan. Hamar minutuz, uko egin genion gure ziegetara
itzultzeko aginduari. Espetxe diziplina hautsi genuen gatibu hartzen
gaituzten gertuko zein urruneko espetxeetan.
Ekintza bateratu honen bitartez, gure Kolektiboak borroka dinamika
iraunkor bati ekin dio. Sakabanaketaren kontrako borrokan beste aro bat
abiatu du. «Nahikoa da!», ozen esateko tenorea
iritsi da.
Amaitu berri den urtean, Oihane Errazkin eta Kepa Miner kide
eredugarriak galdu ditugu. Lehen, beste hamazazpi presokide gehiago
galdu genituen. Eta gure senide edo lagun maiteen ar-tean ere hamasei
gal-du ditugu aurtengoak gehituz gero, Leo eta Karmele. Agur eta ohore
guztiei!
Luze eta ilunegia da heriotza zerrenda, beraz. Ez da laburragoa, hala
ere, gure gainerako eskubideen urraketena: gure osasuna hondatzeko
plangintza, zenbait kideren biziarekin akabatzerainokoa; isolamenduaren
eta torturen areagotzea; komunikazioen murriztapen eta zangotrabak;
euskaraz bizitzeko eragozpena; edota hezkuntza librea jasotzeko
debekua.
Espetxe egoera zinez ankertu da azken urteotan. Parisko eta Madrilgo
gobernuetan kolore bateko agintariak direla, kolore bestekoak direla,
tematzen baitira gure Kolektiboaren kontrako politika errepresiboetan.
Gure erresistentzia eta borroka grina bukatu nahi dute, horrela jatorri
politikoa duen gatazka errazago desi-txuratuko dutelakoan. Baina
gatazka ukatzeagatik ez da berau desagertzen, zazpiehundik gora euskal
preso politikoren existentzia ukatzeagatik presook ere desagertzen ez
garen hein berean.
Euskal Herria maite dugu. Euskal Herriaren alde lan eta borroka egin
genuelako espetxeratu gintuzten. Gure herriaren askatasunaren alde
egiten segitzen dugulako zanpatzen gaituzte; ukatu egiten gaituzte;
gure eskubideak urratzen dituzte; eta isolamendu politikoa ezartzen
digute. Kateatu eta makurrarazi ezinean da- biltzan borondate politikoa
nahi dute preso, bai gure Kolektiboarena, bai gure herriarena.
Isolamendu politikoak are harresi altuagoa altxatu nahi du gure
existentzia kolektiboaren eta Euskal Herriaren askapen prozesuaren
artean. Bat garena zatitu nahi du. Soilik isolamendu politikoa
saiatzeko mantentzen dute indarrean sakabanaketa, hamarkada eta erdi
batez pairatu dugun espetxe politika kriminala, alegia. Oinarrizko
eskubideak ez ezik, gure eskubide politikoak ere hanka azpian hartzen
dituzte. Elkarrekin bildu, bizi, antolatu, hausnartu, ekarri euskal
eztabaida politikora edo erabakitze prozesuetan parte hartzeko
eskubideak, esaterako.
Euskal Herria bidegurutze batean dago. Esku zabaleko herritar eta
borrokalari askoren ahalegin itzelari esker iritsi gara esparru
politiko honetara. Herriak hitza ukan dezan aukera dago, baldin eta
borrokari eutsi eta euskal herritar ororen eskubide guztiak aintzat
hartuko dituen esparru berri baten alde indarra metatzen segitzen
badugu. Euskal Herri osoaren autodeterminazio eskubidea: giltzarri.
Euskal Herriak du hitza!
Askapen prozesuaren une honetan ere gure ekarria egin dugu euskal preso
politikook, orain arte egin dugun grina bera dugula. Euskal Herriaren
askatasuna dago jokoan: euskal preso politikook badugu hitza! Izan ere,
isolamendu politikoarekin amaitu eta estatus politikoa aplikatuz gero
eragingo dugu emankorren gatazkaren konponbide demokratiko baten alde,
justizian eta autodeterminazio eskubidean oinarriturik.
Hona hemen, euskal presoak Euskal Herriratzearekin batera, gure estatus
politikoa mamitzen duten eskubideak, modu banaezinean mamitu ere.
Tortura eta tratu krudelik ez: ez isolamendurik, ez jipoirik!
Osasun eskubidea: preso gaixo larrien kaleratzea.
Komunikazio eskubidea: ez interbentziorik, ez mugarik!
Hizkuntza eskubidea: euskaraz bizitzeko eskubidea.
Hezkuntza eskubidea: ikasteko zangotrabarik ez.
Euskal Herrian elkartzeko eskubidea.
Antolatzeko eskubidea.
Gure Mintzakidetzaren aitortza.
Beste eragilekin harremanetan izateko eskubidea.
Euskal eztabaida eta erabaki gune orotan parte hartzeko eskubidea.
ISOLAMENDU POLITIKOAREN KONTRA, ESTATUS POLITIKOAREN ALDE; EUSKAL
PRESOAK EUSKAL HERRIRA!
Hauxe da abiatu berri dugun borrokaldiaren ardatz nagusia, beraz.
Estatus politikoa lortze aldera, urtarrilaren 3ko planto orokorrari
segida eman diogu itxialdi txandakatu baten bitartez. Lehen txanda
atzo, urtarrilak 4, abiatu zen. Txanda bakoitza hamar egunekoa izanik,
batetik bestera gero eta presokide gehiago bilduko dira itxialdira. Eta
hala behar izanez gero, borroka molde eragingarriagoetara joko dugu
dinamika iraunkor honen baitan.
Oihaneren irri gardena maite dugulako, berak gure Kolektiboa maitatu
zuen modu berean, Euskal Herriari eutsiko diogu gaur eta bihar, atzo
bezala! -
Euskal Herria, 2005eko urtarrila
Euskal Preso Politikoen Kolektiboa
1.-
Agur eta
ohore,
Karmele! 2004 abendua
Hemeretzi euskal presokidek eta hamasei lagun-senide maitek osatzen
dute honez gero sakabanaketak eragindako heriotz-gurpila, zerrenda
beltz baino beltzagoa. Heriotza horien zerrenda bezain luze eta iluna
bada sakabanaketaren erantzuleena, ordea. Karmele Solaguren hil eta
Jose Luis Gerra larriki zauritu egin dute euskal preso politikoon
sakabanaketa bere horretan mantentzen duten orok. Sakabanaketa
diseinatu zuten haiek. Martxan jarri zutenek. Hauspotu zutenek. Denbora
luzean isilik egon direnek. Sakabanaketaren kontrako jarrera epela
mantentzen dutenek. Eta gaur egun ere presoak eta beren senideak
akabatuz, gatazka politikoaren iraupena bilatzen dutenek. Horiek
guztiek hil dute gure kide Ekain Gerraren ama. Horiek guztiek gogor
jipoitu dute gure kidearen aita. Ekain gure presokideari, eta Gerratar
zein Solagurendarroi, helarazten dizuegu gure Kolektibo osoaren
besarkada bero eta maitekorrena. Jaso ezazue euskal preso politiko
guztion dolumin zinezkoena, euskal preso politikoon senitarteko osoari
zabaltzen dioguna. Une latz hauetan ere zuen ondo-ondoan gaituzue,
zuekin bat eginda. Ez dudarik izan, gainera, bat egitetik osatzen
dugula inoiz garaituko ez duten adorea, indarra, maitasuna eta
erabakigarritasuna.Gatazkaren konpondu beharra hitzetik hortzera dabil
asko aspaldiotan. Gure Kolektiboak ere justizia eta euskal demokrazian
oinarritutako konponbide baten alde egiten du. Euskal Herri osoaren
autodeterminazio eskubidea aintzat hartzen duen konponbide baten alde
borrokatzen baitugu. Hortaz, begi onez ikusten dugu Ezker Abertzaleak
Anoetan aurkeztu zuen proposamen politiko berritua. Bestalde, gu eta
gure lagun-senideak jopuntuan jartzen gaituzten espetxe politika
guztiak indargabetu ez artean, gatazkaren konponketak ez du biderik
izango. Sakabanaketa indarrean mantendu artean, ez da konponbidearen
atea irekiko. Alta, sakabanaketari amaiera emanez, presook Euskal
Herrian bildu eta gure estatus politikoaren onespena aurre-baldintza
ezin hobeagoa izango da edozein prozesu abiatu ordurako. Aski da!, ozen
esateko tenorea iritsi da. Ez sakabanaketak eragindako heriotza bakar
bat gehiago! Ez gure eskubideen urraketa bakar bat gehiago! Euskal
preso politikoon hausnarketan eta gogoan bada errealitate tragiko
honekin bukatzeko asmoa, kosta ahala kosta. Deialdia egiten diogu
euskal eragile eta jendarteari Euskal Presoak Euskal Herrian bil
gaitzaten indar egiteko. Gerra eta Solagurendar senitartekoak, gogoan
zaituztegu.
Ez etsi! Goiari eutsi!
Gora Euskal Herria askatuta!
Gora
Euskal Herria sozialista!
Euskal Herria, 2004 abendua
|
|
